مرثیه

 :متن ترانه

غربت عمیق اندوه من رو، چوب خشک توی بیابون نداره

سردی و تاریکی زندگیم رو، هیچ شبی توی هیچ زمستون نداره

مثل شعر مرثیه، از شب و گریه پُرم، برای تموم شدن، لحظه ها رو میشمرم

کی ستاره ی من رو از آسمون، پشت این پرده ی خاموشی کشید؟

گلدون شیشه ایم رو کی زد به سنگ، کی من رو به خود فراموشی کشید؟

کاش می شد واسه خودم گریه کنم، اونقدر گریه که دل پاک بشم

سبک و پاکیزه مثل خود اشک، زیر خاک گریه هام خاک بشم

مثل شعر مرثیه، از شب و گریه پُرم، برای تموم شدن، لحظه ها رو میشمرم

چشمهای ساکت تو رنگ شبه، شبی که سرد و فردا نداره

شبی که باید بمیره زیر نور، مثل اون مرگی که اما نداره

کاش یکی حرف من رو باور می کرد، کاش یکی می فهمید اندوه من رو

کاش یکی توی بهت تنهایی من، باورش می شد غم شکستن رو

مثل شعر مرثیه، از شب و گریه پُرم، برای تموم شدن، لحظه ها رو میشمرم

:نشانه ها

ترانه سرا: ایرج جنتی عطایی

ترانه خوان: ستار / عبدالحسن ستارپور

ترانه ساز: بابک بیات

تنظیم کننده آهنگ: بابک بیات

آلبوم: دیسکو ۵

زمان اجرا: ۱۳۵۴ هجری خورشیدی

پخش از: استریو دیسکو