:متن ترانه
با عشق خود، اینک پس از زمان ها، زنده کردم، افسانه ی مجنون را
مجنون باید غافل ز رنج دنیا، عمری سوزد در آرزوی لیلا
کو مجنون تا، چون بیند روز من، چون مرغ شب، نالد از سوز من؟
!ای وای من، از تو لیلای من، قصّه ی عشقم چو عشق لیلا، اکنون افسانه شد
عشق من و تو، ورد زبان ها، در این زمانه شد
با عشق خود، اینک پس از زمان ها، زنده کردم افسانه ی مجنون را
آ… آ…آآ آآ آ آ… آ…آآ آآ آ
!مجنون من، اینک من و یک دنیا آرزو، لیلای من، افسانه ی هستی با من بگو
قصّه ی عشقم چو عشق لیلا، اکنون افسانه شد
عشق من و تو، ورد زبان ها، در این زمانه شد
با عشق خود، اینک پس از زمان ها، زنده کردم افسانه ی مجنون را
:نشانه ها
ترانه سرا: ایرج جنتی عطایی
ترانه خوانان: مهتاب / راضیه حقیقی – ویگن دردریان
ترانه ساز: سلیمان اکبری
زمان اجرا: ۱۳۴۸ هجری خورشیدی
پخش از: رویال
